«آ» مثل آبان

به مناسبت سال‌گرد آبان خونین

جمعی از زنان تهران و کرج

جمعی از زنان فعال داخل کشور

۲۵ آبان ۹۸ با اعلام ناگهانی افزایش سه برابری قیمت بنزین، توده مردم ناراضی به خیابان آمدند تا بگویند: «ادامه‌ی وضع موجود امکان ندارد و دیگر نمی‌توان در این شرایط زندگی کرد.» مردم می‌دانستند با افزایش قیمت سوخت، تورم ۵۰ درصدی  در بخش حمل‌و‌نقل و در پی آن افزایش قیمت مسکن، غذا، پوشاک و دیگر اقلام زندگی را باید متحمل شوند. اکنون مردم  فقیر و محروم با شوک بزرگ‌تری مواجه شده بودند و به ناچار دست به اعتراض خیابانی زدند. آنان  به خوبی می‌دانستند چیزی برای از دست دادن ندارند.  افزایش قیمت بنزین – در واقع دزدی از جیب مردم - چشم‌اندازی جز کاهش هرچه‌بیشتر سطح رفاه مردم نداشت و دومینووار بر قیمت سایر مایحتاج مردم تاثیر گذاشت.

 افزایش قیمت سوخت که از سال‌های دهه‌ی هفتاد شمسی با اعمال برنامه‌های تعدیل ساختاری آغاز شده بود و حذف آن طی همه‌ی این سال‌های از مطالبات مردم بود، به واقع یورشی دیگر بر زندگی و سفره‌های کوچک مردم بود. یورشی‌هایی که از اولین روزهای روی کار آمدن جمهوری اسلامی با حمله و تحدید حقوق فردی و اجتماعی جامعه به‌ویژه حقوق زنان آغاز شده بود، با سرکوب و قلع‌وقمع مخالفانش در دهه‌ی شصت به اوج خود رسید و به تدریج سفره‌های کوچک‌شده‌ی مردم، آسایش و امنیت، جان و مال، و محل زندگی و زیست‌شان را هم دربرگرفت.  بنابراین مبارزات مردم از روزهای اول «انقلاب» ۵۷، از مبارزات زنان گرفته تا مبارزات کارگران هفت‌تپه، پتروشیمی، فولاد، کارگران پیمانی اخراجی و تعدیلی، بیکاران، پرستاران، معلمان، بازنشستگان و ... همواره مبارزه‌ای علیه جمهوری‌ اسلامی  و با دردی مشترک بوده است. معترضان در تمامی این سال‌ها فریاد زده‌اند:«ما زندگی می خواهیم و شما مرگی آنی یا تدریجی برای ما رقم زده‌اید.» به همین جهت  رویارویی اکثریت مردم با نظام حاکم در تمامی این سال‌ها به  جدال میان مرگ و زندگی بدل شده است. کشتار مردم در نیزارهای ماهشهر، در خیابان‌های بلوچستان و کردستان، کشتن کودکان کار با ضربات باتوم، قتل محرومین بدون شناسنامه و صدها و هزاران کشته دیگر گواه این جنگ و جدال است.

حکومت در آبان ۹۸ قصد داشت با ایجاد فضای جنگی و گسترش رعب و وحشت مردم ناراضی را وادار به سکوت کرده تا به خانه‌ها بازگردند ولی خیزش‌های مستمر در ۱۴۰۱ و ۱۴۰۴ و ادامه‌ی اعتراضات تا امروز نشان داد که خشم و نارضایتی عمومی را نمی‌توان با مسلسل، تیربار و چوبه‌دار خاموش کرد.  نمی‌توان مردمی را که همه‌ی امکانات زندگی را از دست داده‌اند، از درمان و آموزش محروم شده‌اند، بدون آزادی بیان و با اینترنت فیلتر شده و انواع ستم و سرکوب، به تمکین و مدارا وادار کرد.

تجارب همه‌ی گروه‌های تحت ستم در ایران و جهان نشان از این دارد که مطالبات اساسی انسان را نمی‌توان سرکوب کرد. گرچه میزان سرکوب در ایران قابل مقایسه با هیچ نظامی در جهان نیست ولی خواسته‌های مشترک، حاصل پیام همبستگی جهانی است علیه گسترش بحران‌های سرمایه‌داری و نظام‌های فاشیستی. بنابراین ما می‌گوییم: با وجود آنچه که سیاست‌های بهره‌کشانه برایمان رقم زده، با همه‌ی معاملاتی که از بالا و علیه ما صورت می گیرد، که همگی مانع بزرگی برای ایجاد رفاه و برابری در جامعه‌ است، با همه بمباران‌های رسانه‌ای و سایبری که علیه ما صورت می‌گیرد، ما شجاعانه برای یک زندگی انسانی می‌جنگیم. ما سلاح هسته‌ای و زرادخانه نمی‌خواهیم، ما زندان و چوبه‌دار نمی‌خواهیم و ما از کنترل زندگی و بدنمان بیزاریم. ما از تخریب محیط زیست و سیاست‌های «دگرستیزانه» بیزاریم.  مطالبات انسانی و مترقی ماست که مرز و صفوف ما را مشخص می‌کند. این مطالبات عینی و انسانی ماست که ما را در خیابان متحد می‌کند و این همبستگی و اشتراک منافع ماست که راه تحقق آمال ما را هموار می‌کند.

آبان ۹۸ تجربه‌ای خونبار در تاریخ معاصر ما بود. ولی ما  ناامید و مستأصل نشده‌ایم، اکنون با تاکید بر همان خواسته‌ها  اعلام می‌کنیم که حذف و محدود کردن امکانات زندگی و معیشت‌مان را برنمی‌تابیم و راهی  جز زیرورو کردن بساط فاشیستی و ضدانسانی نداریم.

آبان ۹۸ -   «زن، زندگی، ازادی».

آبان ۱۴۰۵

جمعی از زنان تهران و کرج

جمعی از زنان فعال داخل کشور