جنایت
مدرسه میناب؛
لکه
ننگی که از
دامان حامیان
جنگ و سلطنتطلبان
پاک نخواهد
شد!
نوید
مؤمن زاده
در ۲۸
فوریه ۲۰۲۶،
در نخستین روز
حمله نظامی
آمریکا و
اسرائیل به ایران،
مدرسه ابتدایی
شجره طیبه در
میناب هدف
حمله قرار
گرفت. بیش از ۱۲۰
کودک، همراه
با معلمان و
شماری از اعضای
خانوادههایشان،
جان باختند.
کودکانی
که هیچ نقشی
در تصمیمگیری
درباره جنگ
نداشتند؛ نه
از نقشههای
نظامی و سیاسی
آغازگران جنگ
خبر داشتند و
نه میدانستند
چرا باید
تاوان تصمیم
کسانی را
بدهند که
سرنوشت آنها
را به بازی
گرفته بودند.
اما
آنچه این
فاجعه را به
آزمونی بزرگ
برای وجدان سیاسی
و انسانی تبدیل
کرد، فقط خود
حمله نبود؛
واکنش کسانی
بود که جنگ را
فرصتی برای رسیدن
به قدرت میدانستند.
در
روزهایی که
ترامپ از رسیدن
کمک سخن میگفت،
جریان غالب
سلطنتطلبی،
با تمام
دستگاه تبلیغاتی
و رسانهای
خود،
هوادارانش را
در خیابانهای
اروپا و آمریکا
به صحنه آورد
تا از ترامپ و
وعده مداخله
نظامی او
استقبال کنند.
در این
تجمعات، شادی
و پایکوبی بر
آتش جنگ، تشویق
ترامپ و نتانیاهو
و معرفی آنها
بهعنوان
نجاتدهندگان
مردم ایران،
به نمایش
گذاشته شد.
این
جریان نهتنها
از جنگ
استقبال کرد،
بلکه با تبلیغات
گسترده خود
کوشید مداخله
نظامی خارجی
را بهعنوان
راه رهایی
مردم ایران جا
بیندازد.
پس
از آشکار شدن
ابعاد جنایت میناب
نیز، بهجای
پذیرش مسئولیت
سیاسی و اخلاقی،
موجی از توجیهتراشی
و روایتسازی
به راه افتاد.
ابتدا
ادعا شد که
مدرسه را خود
حکومت
بمباران کرده است.
وقتی این روایت
با شواهد و
بررسیهای
مستقل تأیید
نشد، ادعاهای
دیگری مطرح
شد: مدرسه محل
نگهداری سلاحهای
نظامی بوده
است؛ سپس گفته
شد فرزندان نیروهای
سپاه در آنجا
تحصیل میکردهاند!
اما
این روایتها
نیز نتوانستند
واقعیت جنایت
را پنهان
کنند. بررسیهای
مستقل سازمان
ملل نشان داد
که مدرسه در
زمان حمله
کاربری نظامی
نداشته است.
اکنون
که روایتهای
پیشین یکی پس
از دیگری با
پرسشهای جدی
روبهرو شدهاند،
همچنان بهجای
پاسخگویی،
روایتهای
تازهای
ساخته میشود.
رضا
پهلوی نیز در
مواجهه با
پرسش از هزینه
انسانی جنگ،
با این عبارت
که «جنگ تلفات
دارد»، از
کنار مسئله
عبور میکند.
اما
مسئله این
است: کدام
جنگ؟ با کدام
هدف؟ به بهای
جان چه کسانی؟
و چه کسی به
مدعیان نجات
مردم اجازه
داده است جان
کودکان را در
محاسبات سیاسی
خود به هزینهای
پذیرفتنی تبدیل
کنند؟
مسئولیت
مستقیم جنایت
بر عهده
عاملان حمله و
کسانی است که
در تصمیمگیری
و اجرای آن
نقش داشتهاند؛
اما تشویق
جنگ، مشروعیت
بخشیدن به
مداخله نظامی
خارجی و توجیه
کشتار غیرنظامیان
نیز مسئولیتی
سیاسی و اخلاقی
دارد که نمیتوان
از آن گریخت.
مردم
ایران برای
رهایی از
استبداد دینی،
به استبداد
سلطنتی و جنگ
و ویرانی نیاز
ندارند.
مخالفت
با حکومت
اسلامی، به
معنای تأیید
حمله نظامی
آمریکا و
اسرائیل نیست.
همانگونه که
مخالفت با
جنگ، به معنای
دفاع از حکومت
اسلامی نیست.
ما
نه خواهان
بازتولید
استبداد دینی
هستیم و نه
بازگشت
استبداد
موروثی. آزادی
و رهایی مردم
ایران باید به
دست خود مردم
و از مسیر
مبارزهای
مستقل،
دموکراتیک و
عدالتخواهانه
تحقق یابد.
جنایت
میناب نباید
به دست فراموشی
سپرده شود. نه
عاملان این
جنایت، نه تصمیمگیرندگان
جنگ و نه کسانی
که برای رسیدن
به قدرت آن را
تشویق و توجیه
کردند، نباید
از پاسخگویی
بگریزند.
کودکان
میناب نه برای
حکومت اسلامی
جان باختند و
نه برای
بازگشت
سلطنت؛ آنها
قربانی جنگی
شدند که هیچ
نقشی در تصمیمگیری
درباره آن
نداشتند.
خون
این کودکان را
نمیتوان با
تبلیغات سیاسی
شستوشو داد.
تاریخ، شادی
بر ویرانههای
مدرسه و توجیه
مرگ کودکان را
فراموش
نخواهد کرد.
🌹🌍🌹