گفتگوی جاج
اندرو
ناپولیتانو
با جان
مرشایمر
۱. دو آمریکای
متفاوت: ترامپ
در برابر سیا
و ساختار دولت
پنهان
اندرو
ناپولیتانو:
سلام.
من جاج اندرو
ناپولیتانو
هستم و شما
برنامه «Judging Freedom» را
تماشا میکنید.
امروز
چهارشنبه است
و پروفسور جان
مرشایمر مهمان
ماست.
پروفسور
مرشایمر، از
اینکه با وجود
سفرها و گرفتاریهایتان
خودتان را با
برنامه زمانی
من هماهنگ کردید،
سپاسگزارم.
میخواهم
درباره
انتظارات شما
از نشست شنژن
صحبت کنم؛
نشستی که به
نظر میرسد
رئیسجمهور
آمریکا امید وار
است از آن یک
فرصت عکاسی
تاریخی بسازد
و آن را با
دیدار سه رهبر
بزرگ در
یالتا، در
ژانویه ۱۹۴۵،
مقایسه کند.
کمی بعد به
این موضوع
بازمیگردیم،
اما ابتدا
باید درباره
تخریب پل کرچ(Kerch Bridge) از
شما بپرسم.
تنها
دو روز پس از
دیدار پوتین
با نمایندگان
آمریکایی،
استیو ویتکاف
و جرد کوشنر،
و سه روز پیش
از ملاقات او
با رئیسجمهور
آمریکا، سیا و
متحدانش
تقریباً بزرگ ترین
پل روسیه را
نابود کردند؛
حملهای که
رفت وآمد
خود روها
را متوقف کرد،
تردد ریلی را
به شدت
محدود ساخت و
عبور کشتیها
از زیر پل را
نیز نا ممکن
کرد.به
نظر شما ترامپ
و پوتین
درباره این
حمله چه
واکنشی به
یکدیگر نشان
دادند؟ تصور
کنید روسها
پل جورج
واشنگتن را
منفجر میکردند؛
واکنش آمریکا
چه بود؟
جان
مرشایمر:
به
گمانم روسها
اکنون به خوبی
دریافتهاند
که با دو
آمریکای
متفاوت روبه رو
هستند: یکی
آمریکا به
ریاست دونالد
ترامپ و نزدیک ترین
مشاورانش، و
دیگری آمریکا
به نمایندگی سیا
یا همان دولت
پنهان.سیا
هم چنان با
شدت و جدیت
علیه روسیه
فعالیت میکند.
این سازمان
دست در دست
اروپاییها و
اوکراینیها
گذاشته تا
حداکثر خسارت
ممکن را به
روسیه وارد
کند .واقعاً
جای شگفتی است
که ترامپ، با
وجود اینکه
ظاهراً منافع
مهمی در پایان
دادن به جنگ
اوکراین
دارد، سیا را
مهار نکرده است.
تا زمانی که
این حملات
ادامه داشته
باشند، هیچ
امیدی به
پایان دادن به
جنگ وجود
ندارد.با
این حال، هیچ
نشانهای هم
وجود ندارد که
ترامپ قصد
داشته باشد در
این زمینه
مسیر خود را
تغییر دهد.روسها
نیز ظاهراً با
این وضعیت
کنار آمدهاند.
دلیلش این است
که آنها میدانند
این جنگ از
راه دیپلماسی
حلوفصل
نخواهد شد.
آنها به این
نتیجه رسیدهاند
که دونالد
ترامپ قادر
نیست راهحلی
دیپلماتیک
ارائه کند که
برای همه طرفها
پذیرفتنی
باشد. بنابراین،
سرنوشت جنگ در
میدان نبرد
تعیین خواهد
شد.از
این رو، ترامپ
و پوتین در
شنژن با
یکدیگر دیدار
خواهند کرد و
حرفهای
دوستانه و
تعارفآمیزی
رد و بدل
خواهند کرد،
اما این دیدار
تأثیری بر آنچه
در اوکراین
اتفاق میافتد
نخواهد داشت.
دیدار سه رهبر
نیز نه بر سرنوشت
جنگ اوکراین و
نه بر تحولات
ایران تأثیر
تعیینکنندهای
نخواهد گذاشت.
ناپولیتانو:
این
تصاویر را
ببینید؛
مربوط به همین
چند دقیقه پیش
است. ترامپ و
پوتین در حال
دست دادن هستند.
این نخستین
دیدار آنها در
جریان این سفر
است. ترامپ و
شی جینپینگ
چند ساعت پیشتر
با یکدیگر
ملاقات کرده
بودند و پوتین
آخرین نفری
بود که به جمع
آنها پیوست.این
هنوز دیدار
رسمی سه جانبه
نیست، بلکه
نخستین
گردهمایی
آنهاست. نکته
جالب این است
که شی جینپینگ
در فرودگاه با
آغوشی گرم از
ترامپ استقبال
کرد؛
استقبالی که
هنگام سفر یک
سال پیش ترامپ
به پکن از او
به عمل نیا ورده
بود.اما
برگردیم به
موضوع سیا.
۲. برکناری
رئیس
انویدیا؛
رقابت
ژئوپلیتیکی آمریکا
و چین بر سر
هوش مصنوعی
ناپولیتانو:
معمولاً
در این برنامه
درباره
مدیریت شرکتها
و مسائل مربوط
به حاکمیت
شرکتی صحبت
نمیکنیم،
اما ماجرای
انویدیا
واقعاً جالب
است.پروفسور
مرشایمر، آیا
فکر میکنید
نیروهای
قدرتمندی پشت
برکناری رئیس
این شرکت قرار
داشتند که میخواستند
بر مناسبات
ژئوپلیتیکی
آمریکا و چین
تأثیر
بگذارند؟ تا
آنجا که میدانیم،
هیچ مدرک علنی
معتبری وجود
ندارد که نشان
دهد زنی که با
جنسن هوانگ
رابطه داشته و
اتفاقاً نام
خانوادگی
مشابهی با او
دارد، جاسوس
چین بوده است.
مرشایمر:
به
نظر من، ادعای
جاسوس بودن آن
زن اساساً نادرست
است. موضوع
اصلی این
ماجرا
ژئوپلیتیک
است و همه چیز
به این پرسش
برمیگردد که
مناسبات
آمریکا با چین
را چگونه ارزیابی
میکنیم. واقعیت این
است که جنسن
هوانگ، رئیس
انویدیا،
معتقد بود
آمریکا باید
روابط خوبی با
چین داشته
باشد، همکاری
قابل توجهی
میان دو کشور
برقرار شود و
تراشههای پیشرفتهای
که میتوانند
به چین در
توسعه مدلهای
پیچیده هوش
مصنوعی کمک
کنند، در
اختیار این
کشور قرار
گیرند.در
سوی دیگر،
گروهی قرار
دارند که
معتقدند چین
دشمن
آمریکاست و
ایالات متحده
درگیر مسابقه
تسلیحاتی با
چین است. یکی
از ابعاد مهم
این رقابت
تسلیحاتی،
رقابت در عرصه
هوش مصنوعی
است؛ رقابتی
که اهمیت فوقالعادهای
دارد.از
نظر کسانی که
چنین دیدگاهی
دارند، موضع
جنسن هوانگ
درباره
همکاری
آزادانه با
چین و فروش
تراشههای
پیشرفته به
این کشور،
کاملاً
غیرقابلقبول
بود. بر اساس
آنچه از
اطلاعات و
اسناد علنی میتوان
دریافت، به
نظر میرسد
همین جناح،
یعنی کسانی که
سیاست هوانگ
را مغایر با
منافع
راهبردی
آمریکا میدانستند،
او را از
میدان به در
کردند.نه به
این دلیل که
او اسرار
محرمانهای
را در اختیار
آلیس وانگ
گذاشته بود،
بلکه عمدتاً
به این دلیل
که امکان
دسترسی چین به
تراشههای پیشرفته
را فراهم میکرد؛
تراشههایی
که به چین
اجازه میداد
در رقابت هوش
مصنوعی با
آمریکا
برابری کند و
حتی از آن
پیشی بگیرد.این
سیاست با
دیدگاههای
چیزی که میتوانیم
آن را دولت
پنهان
بنامیم،
کاملاً در تضاد
بود.به
اعتقاد من،
آنها هوانگ را
هدف قرار
دادند و از
رابطه او با
آلیس وانگ، که
همانطور که
شما هم اشاره
کردید هیچ
نسبتی با او
نداشت، برای
این کار
استفاده
کردند. هوانگ
نیز با این
رابطه خود را
در موقعیت
آسیبپذیری
قرار داده بود
و آنها از
همین نقطه ضعف
استفاده
کردند.افرادی
که من با آنها
صحبت میکنم و
سابقه فعالیت
در دستگاههای
اطلاعاتی
دارند، به این
ادعا که آن زن
جاسوس بوده میخندند.
آنها میگویند
چگونه ممکن
است چنین
ادعایی
باورپذیر باشد،
در حالی که
این دو نفر
آشکارا در
انظار عمومی
با یکدیگر
رفتار
عاشقانه
داشتند، سلفی
میگرفتند و
رابطهشان را
پنهان نمیکردند؟
کدام جاسوسی
چنین رفتاری
دارد؟
ناپولیتانو:
اگر
قرار بود
ادعای جاسوسی
او را جدی
بگیریم، باید
میگفتیم
جنسن هوانگ
اطلاعات
مربوط به
تراشهها را
در اختیار
آلیس وانگ
قرار میداده
و او نیز این
اطلاعات را به
مقامهای
دولتی چین
منتقل میکرده
است.اما
ظاهراً ماجرا
چنین نبوده
است.
مرشایمر:
دقیقاً.
آنچه اتفاق میافتاد
دو جنبه داشت.
نخست
اینکه تراشهها
به کشورهای
جنوب شرقی
آسیا، از جمله
سنگاپور،
منتقل میشدند.
در این کشورها
مراکز داده
عظیمی با استفاده
از همین تراشههای
پیشرفته
ساخته میشد و
چینیها از
این مراکز
داده بهرهبرداری
میکردند.
جنبه
دوم این بود
که ظاهراً
بخشی از تراشهها
از طریق شرکت
آلیس وانگ به
جنوب شرقی
آسیا منتقل میشدند
و سپس از آنجا
به چین راه
پیدا میکردند.
بنابراین،
چین نهتنها
به خود تراشهها
دسترسی پیدا
میکرد، بلکه
میتوانست از
مراکز دادهای
که در کشورهایی
مانند
سنگاپور
ساخته شده
بودند نیز
استفاده کند.در
واقع، ماجرا
همین بود.این
مسئله جاسوسی
نبود و به
معنای سرقت
اسرار آمریکا
توسط چین هم
نبود. چین راههایی
پیدا کرده بود
تا به تراشهها
و مراکز دادهای
در کشورهایی
مانند
سنگاپور
دسترسی پیدا کند.این
نوع دسترسی و
بهره گیری از
فناوری، در
اصل با مهندسی
معکوس و سازوکارهای
انتقال
فناوری مرتبط
است؛ فرایندی که
در میان شرکتهای
رقیب در
آمریکا نیز هر
روز اتفاق میافتد
و در مواردی
کاملاً
قانونی است.
۳. حملات
سایبری و آسیبپذیری
زیرساختهای
اقتصادی
ناپولیتانو:
خبر
فوری دیگری
منتشر شده
است. گزارشها
حاکی از آن
است که
انویدیا هدف
حمله یک گروه
باج افزار
قرار گرفته
است.این
گروه که نامش
برای من نا آشنا
ست، روز ۱۸
نوامبر، یعنی
امروز، نام
انویدیا را بهعنوان
یکی از
قربانیان خود
در دارک وبDarkweb
منتشر کرده و
شمارش معکوسی
کمتر از ده
روز را آغاز
کرده است.
آنها تهدید
کردهاند
اطلاعات سرقت شده
را منتشر
کنند، هرچند
تاکنون هیچ
مدرکی برای
اثبات وقوع
این نفوذ
ارائه ندادهاند.در
صفحه آنها فقط
کلمه «به زودی»
دیده میشود.
کارشناسان
امنیت سایبری
نیز شمارش
معکوس را
دنبال میکنند
و ظاهراً ۲۳۴
ساعت تا زمان
انتشار
اطلاعات
احتمالی باقی
مانده است؛
البته اگر
اساساً
اطلاعاتی به
سرقت رفته
باشد.آیا
به نظر شما
این حوادث به
یکدیگر مرتبط هستند
؟ از
حملات و
نفوذهایی که
شرکتهای
هواپیمایی،
بانکها و
شرکتهای
مخابراتی را
هدف قرار دادهاند
تا حمله
احتمالی به
یکی از بزرگ ترین
و
ثروتمندترین
شرکتهای
جهان؟
مرشایمر:
من
هیچ مدرک
محکمی در
اختیار ندارم
و تا آنجا که
از اسناد علنی
میتوانم
ببینم، هیچکس
دیگری هم نمیداند
چه کسانی پشت
این حملات
هستند.با
این حال، باور
اینکه همه این
اتفاقات صرفاً
تصادفی باشند
دشوار است.
احتمالاً یک
یا دو، و شاید
حتی سه فرد یا
گروه در این
ماجرا نقش دارند.بعید
است صرفاً
تصادفی باشد
که طی چند روز
گذشته،
ناگهان این
همه مشکل و
اختلال در بخشهای
مختلف پدیدار
شده است.آنچه
در حال رخ
دادن است
واقعاً قابلتوجه
است و نشان میدهد
زیرساختهای
ما تا چه
اندازه آسیبپذیرند.
البته این
مسئله فقط به
ما محدود نمیشود
و کشورهای
دیگر نیز با
همین آسیبپذیری
روبهرو
هستند.
۴. پیشنهاد
عضویت
اوکراین در
ناتو در برابر
واگذاری
دونباس به
روسیه؛ بنبست
دیپلماسی
ناپولیتانو:
هفته
گذشته در
ابوظبی، روسها،
آمریکاییها
و اوکراینیها
با یکدیگر
دیدار کردند.
شماری از
اروپاییها
نیز در هتلی
دیگر حضور
داشتند، اما
ظاهراً وارد
اتاق مذاکرات
نشدند.در
جریان این
مذاکرات،
پیشنهاد
عجیبی برای حل
وفصل جنگ
اوکراین مطرح
شد؛ پیشنهادی
که از نظر من
نه فقط عجیب،
بلکه اساساً
غیرقابل تصور
است.بر
اساس این
پیشنهاد،
اوکراین
دونباس را به
روسیه واگذار
کند و در
مقابل، روسیه
با عضویت اوکراین
در ناتو
موافقت کند. در تمام
فهرست
مطالبات
روسیه طی سالهای
گذشته، یکی از
مهمترین و
اصلیترین
خواستهها،
عدم عضویت
اوکراین در
ناتو بوده است
.برای
من قابلتصور
نیست که روسها
چنین
پیشنهادی را
جدی بگیرند.
میخواهم
بدانم نظر شما
چیست و فکر میکنید
چه کسی چنین
پیشنهادی را
مطرح کرده
است؟
مرشایمر:
اجازه
بدهید دو نکته
را مطرح کنم.
نخست
اینکه با تمام
آنچه گفتید
موافقم. وقتی
خبر مذاکرات
ابوظبی و این
پیشنهاد را
شنیدم، واقعاً
سرم را از
تعجب تکان
دادم و با
خودم گفتم:
چگونه ممکن
است چنین چیزی
مطرح شود؟
افرادی
مانند ویتکاف
و کوشنر بارها
و بارها با
پوتین دیدار
کردهاند.
آنها با
لاوروف نیز
ملاقات داشته
اند. بنابراین
باید کاملاً
درک کرده
باشند که چنین
پیشنهادی
مضحک است. با
این حال، همانطور
که شما گفتید،
این پیشنهاد
را مطرح کردهاند.
نکته
دوم این است
که قضاوت
درباره این
مسئله به درک
ما از ریشههای
جنگ بازمیگردد.افرادی
مانند شما و
من مدتهاست
به خوبی میدانیم
که این جنگ
اساساً بر سر
وارد کردن
اوکراین به
ناتو است. به
همین دلیل،
پیشنهاد
یادشده تا این
اندازه مضحک
است.چگونه
میتوان تصور
کرد روسیه در
شرایط کنونی
با عضویت اوکراین
در ناتو
موافقت کند،
در حالی که
اساساً برای
جلوگیری از
تحقق همین
مسئله وارد
جنگ شده است؟
اما
روایت غالب
چیز دیگری است
و من معتقدم
بیشتر افراد
دولت ترامپ
نیز همین
روایت متعارف
را پذیرفته اند
.بر
اساس این
روایت، عضویت
اوکراین در
ناتو هیچ
ارتباطی با
علل آغاز جنگ
نداشته است.
گفته میشود
جنگ به این
دلیل آغاز شد
که ولادیمیر
پوتین یک
امپریالیست
است و میخواهد
روسیه بزرگ تری
ایجاد کند و
تمام اوکراین
را به آن ملحق
سازد.اما
اکنون او در
میدان نبرد
متوقف شده و
نتوانسته به
اهدافش دست
یابد.
بنابراین، از
نظر طرفداران
این روایت،
اکنون میتوان
با او به
توافق رسید و
رسیدن به چنین
توافقی نیز
کار دشواری
نیست.در
همین چارچوب
است که موضوع
معامله بر سر
عضویت
اوکراین در
ناتو مطرح میشود.این
افراد یا
اساساً متوجه
واقعیت
نیستند، یا به
بیان دقیقتر،
حاضر نیستند
بپذیرند که
مسئله اصلی
این جنگ، تلاش
برای وارد
کردن اوکراین
به ناتو بوده
است.
در
نتیجه، با
وضعیتی
کاملاً عجیب
روبه رو میشویم.
ما که در سوی
دیگر این بحث
قرار داریم، با
تعجب از خود
میپرسیم: آیا
واقعاً به حرفهای
پوتین،
لاوروف و دیگر
مقامهای روس
گوش نمیدهید؟
چگونه ممکن
است تصور کنید
که روسیه
عضویت
اوکراین در
ناتو را خواهد
پذیرفت؟
۵. رقابت جناحهای
طرفدار و
مخالف چین در
دولت ترامپ
ناپولیتانو:
پروفسور
مرشایمر،
اجازه بدهید
دوباره به موضوع
انویدیا
بازگردیم.نخست
اینکه آیا چین
واقعاً به
تراشههای
آمریکایی
نیاز دارد؟
آیا خودش
توانایی تولید
چنین تراشههایی
را ندارد؟
دوم
اینکه آیا
آنچه اتفاق
افتاد را نمیتوان
نوعی کودتا
علیه دونالد
ترامپ دانست؟
شاید این
اقدام را
تندروهای
ضدچین در
وزارت خارجه،
سیا و دیگر
بخشهای دولت
آمریکا
سازمان داده
باشند؛ کسانی
که میخواستند
رئیس انویدیا
را برکنار
کنند و کنترل
بیشتری بر این
شرکت به دست
آورند. وزیر
خارجه، مارکو
روبیو، نیز
قطعاً در زمره
این افراد قرار
میگیرد.
مرشایمر:
در
پاسخ به پرسش
نخست، به نظرم
روشن است که
چین به تراشههای
پیشرفته
انویدیا، یا
تراشههایی
که شرکت TSMC در
تایوان تولید
میکند،
دسترسی ندارد.
چین فاقد چنین
تراشههایی
است و دقیقاً
به همین دلیل
خواهان دستیابی
به آنهاست.البته
این پرسش مطرح
میشود که آیا
چین در طول
زمان میتواند
توانایی
تولید چنین
تراشههایی
را به دست آورد؟
پاسخ مثبت
است، اما این
کار آسانی
نیست.ما در
زمینه توسعه
تراشهها در
مرزهای
پیشرفت
فناوری قرار
داریم. چینیها
مایلاند به
تراشههای ما
دسترسی پیدا
کنند و جنسن
هوانگ نیز به خوبی
از این موضوع
آگاه بود.
اما
درباره پرسش
دوم شما،
دقیقاً
منظورتان چه
بود؟
ناپولیتانو:
پرسشم
این است که
چگونه ممکن
است جنسن
هوانگ، که از
دوستان نزدیک
رئیسجمهور
آمریکاست و
حتی با
هواپیمای ایر
فورس وان
همراه او سفر
میکند،
برخلاف خواست
ترامپ برکنار
شده باشد؟
آیا این
اقدام را نمیتوان
نتیجه توطئهای
از سوی
تندروهای
ضدچین در
ساختار دولت
پنهان آمریکا
دانست؟
مرشایمر:
به
نظرم استفاده
از واژه توطئه
یا کودتا کمی
اغراقآمیز
است. اما
قطعاً میان دو
جناح در داخل
دولت ترامپ
کشمکش وجود
دارد:
تندروهای
ضدچین و کسانی
که میتوانیم
آنها را
طرفداران
رویکرد ملایم تر
در قبال چین
بنامیم.
دستکم
در حال حاضر
به نظر میرسد
اسکات بسنت،
وزیر خزانهداری،
در جناح
تندروهای
ضدچین قرار
دارد، در حالی
که هاوارد
لاتنیک، وزیر
بازرگانی، به
مواضع جنسن
هوانگ نزدیکتر
است.بنابراین،
این دو ظاهراً
با یکدیگر
اختلافنظر
دارند.
پرسش
اصلی شما این
است که ترامپ
در این میان چه
موضعی داشت؟
شما در واقع
میگویید
ترامپ موضع
ملایمتری در
قبال چین
داشت، اما
تندروها بر او
غلبه کردند و
موضعش را
تضعیف کردند.بر
اساس آنچه با
دقت در اسناد
و اطلاعات
علنی بررسی
کردهام،
ترامپ در این
زمینه موضعی
متناقض و
ناپایدار
داشت.برخی
میگویند پس
از گفت و گو
با جنسن
هوانگ، ترامپ
به شدت به
موضع ملایم تر
در قبال چین
گرایش پیدا
کرد. اما پس از
آن، در داخل
دولت با
مخالفتهایی
روبه رو شد و
به سمت مواضع
سختگیرانه تر
حرکت کرد.
با
این حال، هیچ
مدرکی وجود
ندارد که نشان
دهد ترامپ به طور
قطعی در یکی
از دو جناح
قرار داشته
است؛ نه میتوان
او را به روشنی
در جناح
تندروها جای
داد و نه در
جناح طرفداران
رویکرد ملایمتر.
۶. تحولات
سیاسی
اسرائیل؛ آیا
آیزنکوت میتواند
نتانیاهو را
کنار بزند؟
ناپولیتانو:
اجازه
بدهید به
موضوع دیگری
بپردازم. پیشتر
با پروفسور
ساکس درباره
همکاران دانشگاهیاش،
ویکتوریا
نولاند و
هیلاری
کلینتون، شوخی
میکردم. حالا
نوبت شماست!
میخواهم
درباره همکار
دانشگاهیتان،
دریاسالار
کربی، صحبت
کنم؛ کسی که
سخنگوی
پنتاگون در
دولت بایدن
بود. آیا
تاکنون در دانشگاه
شیکاگو با او
برخورد داشتهاید؟
مرشایمر:
خیر،
هنوز با او برخوردی
نداشتهام.
البته او عضو
هیئت علمی
دانشگاه
نیست، بلکه
مدیریت یکی از
مراکز
دانشگاه را بر
عهده دارد.
ناپولیتانو:
پس
احتمالاً
حقوق خوبی هم
میگیرد!مطمئنم
اگر در محوطه
دانشگاه با هم
روبه رو
شوید، از
یکدیگر دوری
خواهید کرد!اما
برویم سراغ
موضوع بعدی.
دیروز
نیروهای
وابسته به
ژنرال گادی
آیزنکوت در
کنست موفق
شدند رئیس
منتخب کنست را
برکنار کنند و
فرد مورد نظر
خودشان را
جایگزین او
سازند.این
مقام مسئول
اداره
مذاکرات و
تعیین دستور کار
جلسات کنست
است. آیا این
اقدام نخستین
گام برای
برکناری
نتانیاهو
محسوب میشود؟
مرشایمر:
فکر
نمیکنم چنین
باشد. البته
این تحول مهمی
است، زیرا
نشان میدهد
موازنه قدرت
در داخل
اسرائیل
واقعاً علیه
نتانیاهو
تغییر کرده
است.اما
پرسش اصلی این
است که آیا
آیزنکوت میتواند
ائتلافی برای
تشکیل دولت
ایجاد کند تا خودش
نخستوزیر
شود و
نتانیاهو
عملاً از قدرت
کنار برود یا
نه.هنوز
روشن نیست که
آیزنکوت
بتواند چنین
ائتلافی
تشکیل دهد.او تا ۱۴
دسامبر فرصت
دارد تا برای
تشکیل یک
ائتلاف حکومتی
تلاش کند. اگر
موفق شود،
نخستوزیر
خواهد شد.اما
اگر نتواند،
رئیسجمهور
اسرائیل،
اسحاق
هرتزوگ، دو
گزینه پیش رو
خواهد داشت:
نخست
اینکه از
نتانیاهو
بخواهد برای
تشکیل دولت
تلاش کند. در
این صورت،
نتانیاهو نیز
با همان
مشکلاتی روبهرو
خواهد شد که
اکنون
آیزنکوت با
آنها مواجه
است.
گزینه
دوم، برگزاری
انتخابات
جدید در چند
ماه آینده است.
واقعاً
نمیتوان پیشبینی
کرد که این
ماجرا در
نهایت به کجا
خواهد رسید.من
تا اندازهای
مذاکراتی را
که میان احزاب
مختلف
اسرائیل جریان
دارد دنبال
کردهام، اما
تحولات
تقریباً هر
روز تغییر میکنند
و پیگیری آنها
بسیار دشوار
است. در واقع،
تقریباً از
دنبال کردن
جزئیات این
مذاکرات دست
کشیدهام.
اما
نتیجه کلی
روشن است:
آیزنکوت برای
تشکیل ائتلاف
با مشکلات
بسیار جدی
روبه روست.
همان طور که
گفتم، اگر
هرتزوگ پس از ۱۴
دسامبر از
نتانیاهو
بخواهد دولت تشکیل
دهد، او نیز
با مشکلات
مشابهی مواجه
خواهد شد.
۷. چه کسی
سیاست خارجی
آمریکا را
اداره میکند؟
ناپولیتانو:
میخواهم
دوباره به
موضوع
انویدیا، پل
کرچ و دیدار
دوستانه
ترامپ با
پوتین
بازگردم؛ در
حالی که سیا
همچنان به
روسیه حمله میکند.نمیدانم
در جریان
تخریب پل کرچ
کسی کشته شده
است یا نه،
اما این حمله
بسیار گسترده
بود و خسارات
عظیمی به سازه
پل و بخش جادهای
آن وارد کرد.جان،
چه کسی سیاست
خارجی آمریکا
را اداره میکند؟
کنترل واقعی
در دست چه کسی
است؟
مرشایمر:
از
یک جنبه بسیار
مهم، رئیسجمهور
ترامپ این
کنترل را در
اختیار دارد.اگر
درباره رابطه
ترامپ و کنگره
صحبت میکنید،
باید توجه
داشته باشید
که به تازگی
انتخابات
میاندورهای
برگزار شده و
به شکلی قابل
توجه، هم مجلس
نمایندگان و
هم سنا به نفع
دموکراتها
تغییر کردهاند.بنابراین،
این پرسش مطرح
است که آیا
دموکراتها
میتوانند
محدودیتهای
جدی بر قدرت
ترامپ اعمال
کنند یا اینکه
با نوعی ریاستجمهوری
امپراتورمآبانه
روبه رو
هستیم؟
من
بیشتر به این
نظر متمایلم
که با یک
ریاست جمهوری
امپراتورمآبانه
مواجهیم و فکر
نمیکنم
کنگره در دو
سال و اندی
آینده بتواند
کار چندانی
برای متوقف
کردن دونالد
ترامپ انجام
دهد.اما
اگر وارد
ساختار قوه
مجریه شویم و
موضوع کنگره
را کنار
بگذاریم،
باید توانایی
ترامپ در
اداره امور و
پیشبرد
خواستههایش
را بررسی کنیم.
در
این زمینه،
ترامپ سیاستگذار
چندان ماهری
نیست.این
مسئله را میتوان
در تحولات
مربوط به
اوکراین
مشاهده کرد. همین
وضعیت درباره
آغاز جنگ
ایران نیز
اتفاق افتاد.کاملاً
روشن بود که
ترامپ فرایند
تصمیمگیری
منسجم و روشنی
نداشت. او
بدون برنامهریزی
و بیشتر بر
اساس شرایط
لحظهای عمل
کرد و خودش را
وارد جنگی کرد
که اکنون به
یک آشفتگی
تمامعیار
تبدیل شده است.وقتی
به اظهارات او
درباره نحوه
برخورد با ایران
نگاه میکنید،
میبینید که
دائماً موضعش
را تغییر میدهد:
یک روز میگوید
حمله خواهد
کرد و روز بعد
می گوید چنین
کاری نخواهد
کرد. یک روز
اعلام میکند
که پیروز شده
و روز دیگر میگوید
هنوز پیروز
نشده است.او
دائماً از این
موضع به آن
موضع میرود.دولت
او از کادر
مدیریتی
مناسب
برخوردار نیست
و فاقد یک
فرایند منسجم
سیاستگذاری
است.
به
موضوع
اوکراین
بازگردیم: با
وضعیت عجیبی روبه
رو هستیم که
در آن سیا
ظاهراً به
شیوههایی
عمل میکند که
به شدت با
خواستههای
ترامپ در تضاد
است.بنابراین،
وقتی به آنچه
در داخل دولت
خودش میگذرد
نگاه میکنیم،
نمیتوان گفت
ترامپ به طور
کامل سیاست
خارجی آمریکا
را در کنترل
دارد.او بر
تمام اهرمهای
قدرت مسلط
نیست و حتی
درک کاملی از
آنچه انجام میدهد
ندارد. اگر
بخواهیم دقیقتر
بگوییم، او آن
سیاستمدار
بسیار زیرک و
حسابگری نیست
که برخی تصور
میکنند.اما
همانطور که
گفتم، اگر
رابطه میان او
از یک سو و کنگره
و نیروهای
بیرون از دولت
از سوی دیگر
را در نظر
بگیریم، باز
هم او شخصیت
اصلی و تعیین
کننده قدرت
سیاسی
آمریکاست.
۸. نشست شنژن؛
آیا دیدار
ترامپ، پوتین
و شی میتواند
به جنگهای
اوکراین و
ایران پایان
دهد؟
ناپولیتانو:
به
نظر شما در
شنژن چه
اتفاقی خواهد
افتاد؟شما
بهتر از من میدانید
که معمولاً
وقتی سران
کشورها چنین
دیدارهایی
دارند،
پیشاپیش
کارکنان و
مشاورانشان
درباره مسائل
اصلی به توافق
رسیدهاند و
رهبران صرفاً
برای امضای
توافق و اعلام
رسمی آن دور
یکدیگر جمع میشوند
و با گرمی از
هم استقبال میکنند.اما
فکر نمیکنم
در این مورد
توافقی از پیش
حاصل شده
باشد. دستکم
اگر توافقی
وجود داشته،
هیچ خبری از
آن به بیرون
درز نکرده است.به
نظر میرسد
پوتین علاقه
زیادی دارد
تحریمها
علیه روسیه
لغو شوند.
ترامپ هم میخواهد
جنگ اوکراین
پایان یابد.
همچنین مایل است
پوتین و شی به
او کمک کنند
تا از مخمصهای
که خودش با
آغاز جنگ
ایران ایجاد
کرده است،
خارج شود.آیا
واقعبینانه
است انتظار
داشته باشیم
چیزی بیش از تعارفات
و اظهارات
دوستانه میان
این سه رهبر اتفاق
بیفتد؟
مرشایمر:
به
نظر من، هیچ
شانسی برای
چنین توافقی
وجود ندارد.باید
به خاطر داشته
باشیم که چین
و روسیه رقبای
راهبردی
آمریکا هستند.اگرچه
ترامپ با این
دو رهبر رفتار
دوستانهای
دارد، ایالات
متحده همچنان
به دنبال مهار
چین است. ما
درباره
ماجرای
انویدیا صحبت
کردیم و آن
ماجرا به خوبی
نشان میدهد
که رقابت میان
دو کشور تا چه
اندازه شدید است.
علاوه
بر این،
آمریکا در
اوکراین
عملاً در حال
جنگ با روسیه
است؛ همانطور
که پیشتر
درباره آن
صحبت کردیم.چین
و روسیه نیز
منافع مهمی در
پیروزی روسیه
در جنگ با
اوکراین
دارند.
در
مورد جنگ
ایران هم هر
دو کشور چین و
روسیه منافع
عمیقی در شکست
آمریکا دارند.
در واقع، هر
دو کشور به
ایران کمک کردهاند
تا در خلیج
فارس در برابر
آمریکا دست
بالا را پیدا
کند.
بنابراین،
این تصور که
سه رهبر در
این نشست گرد
هم میآیند و
درباره
چگونگی پایان
دادن به یکی
از این دو جنگ
یا هر دوی
آنها به توافق
خواهند رسید،
اصلاً جدی
نیست.بسیاری
میگویند این
نشست را باید
یالتای دوم
دانست. این
مقایسه خندهدار
است.
نشست
یالتا واقعاً
یک نشست
تاریخی و
بسیار مهم
بود. در فوریه ۱۹۴۵،
جنگ جهانی دوم
به مراحل
پایانی خود
نزدیک میشد.
جنگ در اروپا
در هشتم مه ۱۹۴۵
به پایان رسید
و جنگ در شرق
آسیا، یعنی
جنگ علیه ژاپن
در اقیانوس
آرام، در اوت
همان سال
خاتمه یافت.در
یالتا
تصمیمات
بسیار مهمی
گرفته شد:
درباره
چگونگی پایان
دادن به جنگ
در اروپا، شکل
تقسیم بندی
اروپا پس از
جنگ و نیز نقش
اتحاد شوروی در
کمک به آمریکا
برای شکست
ژاپن در شرق
آسیا تصمیم گیری
شد.بنابراین،
یالتا واقعاً
اهمیت تاریخی
داشت.
اما
به نظر من،
آنچه اکنون در
شنژن اتفاق میافتد،
از این نظر
گامی مثبت است
که سه رهبر میتوانند
با یکدیگر گفتوگو
کنند و شناخت
بهتری از هم
پیدا کنند.نباید
فراموش کنیم
که هر سه کشور
زرادخانههای
عظیم هستهای
دارند و درگیر
منازعاتی
هستند که پیشتر
به آنها اشاره
کردم.از
این رو، نفس
گفت و گوی
این سه رهبر
با یکدیگر
اتفاق مثبتی
است.اما
اینکه انتظار
داشته باشیم
این نشست بتواند
به ح لو فصل
این منازعات
منجر شود،
واقعبینانه
نیست.
ناپولیتانو:
به
نظر میرسد
ترامپ علاقه
دارد عکس
تاریخی معروف
چرچیل،
استالین و
روزولت را بازسازی
کند و خودش را
در جایگاه یکی
از آن سه رهبر
قرار دهد.
مرشایمر:
اصلاً
تعجب نخواهم
کرد.رئیسجمهور
ترامپ در
زمینه روابط
عمومی و نمایشهای
سیاسی تا
اندازهای
نابغه است،
اما این به
معنای آن نیست
که بتواند در
این نشست به
توافقی
معنادار دست
پیدا کند.نکته
دیگری هم وجود
دارد که میخواهم
به آن اشاره
کنم.شکست
سنگین حزب
جمهوریخواه،
یعنی همان حزب
متعلق به
ترامپ، در
انتخابات
میاندورهای،
انگیزه بسیار
قدرتمندی
برای او ایجاد
میکند تا در
عرصه بینالمللی
ظاهر شود و
خود را بهعنوان
رهبری نشان
دهد که در سطح
جهان کاملاً
مورد احترام
است.چنین
عکسهایی و
نمایشهایی
از این دست،
کمک زیادی میکنند
تا به مردم
نشان داده شود
که ترامپ
همچنان سکان
هدایت آمریکا
را در دست
دارد؛ حتی اگر
پس از
انتخابات
نوامبر، دیگر
به اندازه
گذشته بر
اوضاع مسلط
نباشد.
۹. چشمانداز
مذاکرات روسیه
و اوکراین؛
چرا پیشنهاد
مبادله
دونباس با عضویت
در ناتو شکست خورده
است؟
ناپولیتانو:
هنوز
نمیتوانم از
پیشنهاد مطرح
شده برای
مبادله
دونباس با
عضویت
اوکراین در ناتو
عبور کنم.
تصور کنید اگر
کرملین چنین
پیشنهاد
مضحکی را می پذیرفت،
چه غوغایی در
عرصه سیاست
داخلی روسیه
به پا میشد!
مرشایمر:
با
شما موافقم.
واقعاً عجیب
است که پس از
تمام گفتوگوهایی
که ن هفقط
ترامپ، بلکه
استیو ویتکاف
و جرد کوشنر
با پوتین
داشتهاند،
هنوز درک
نکردهاند که
چنین
پیشنهادی
اساساً از
ابتدا محکوم به
شکست است.اگر
واقعاً میخواهید
مذاکراتی را
با روسها
آغاز کنید که
به پایان جنگ
اوکراین منجر
شود، این
پیشنهاد نقطه
شروع مناسبی
نیست.در
حقیقت، چنین
پیشنهادی
تضمین میکند
که روسها هیچ
توافقی را
نپذیرند و جنگ
در میدان نبرد
تعیین تکلیف
شود.ضمناً،
همانطور که
بارها در همین
برنامه گفتهام،
سرنوشت این
جنگ در میدان
نبرد تعیین
خواهد شد!
https://www.youtube.com/watch?v=QHGhvP21Ocg
سایت
سازمان
کارگران
انقلابی
ایران(راه کارگر)