جهانیان،
خوب بشنوید
ترامپ چه میگوید
و ببینید چه میکند!
نوید
مؤمن زاده
سخنان
دونالد
ترامپ، ۱۸
نوامبر ۲۰۲۶،
مانیل
ترامپ:
ونزوئلا دارایی
تازه آمریکاست؛
«چه بخواهند
چه نخواهند، این
یک تصاحب بود».
ونزوئلا؛
سرنوشت یک
کشور در سایه
سیاست تصاحب و
سلطه. آیا ایران
نیز میتواند
با چنین خطری
روبهرو شود؟
دونالد
ترامپ، رئیسجمهور
آمریکا، در دیدار
با فردیناند
مارکوس جونیور،
رئیسجمهور فیلیپین،
سخنانی
درباره
ونزوئلا بر
زبان آورد که
باید با دقت
شنید و درباره
معنای آن تأمل
کرد.
او
ونزوئلا را
«دارایی تازه
آمریکا» نامید
و با اشاره به
منابع عظیم
نفت و انرژی این
کشور گفت: «اگر
روسیه و
عربستان سعودی
را با هم جمع کنید،
ما بسیار بزرگتر
از مجموع آن
دو هستیم.
تازه ونزوئلا
را هم باید
اضافه کنید که
دارایی تازه
ماست.»
اما
سخن تکاندهندهتر
او این بود: «چه
بخواهند و چه
نخواهند، این یک
تصاحب بود.»
این
دیگر سخن گفتن
از همکاری
اقتصادی،
سرمایهگذاری
یا توافق میان
دو کشور نیست.
رئیسجمهور
آمریکا، با
صراحت از
تصاحب یک کشور
و منابع آن
سخن میگوید؛
گویی سرزمینها
و ثروتهای
جهان اموالی
هستند که قدرتهای
بزرگ میتوانند
به مالکیت خود
درآورند.
ترامپ
حتی عملیات
نظامی آمریکا
در ونزوئلا و
برکناری نیکلاس
مادورو را با
لحنی پیروزمندانه
یادآوری کرد و
گفت این عملیات،
یا به تعبیر
او جنگ، تنها
۴۸ دقیقه طول
کشیده است.
این
سخنان را باید
در کنار
اقداماتی
قرار داد که
پس از برکناری
مادورو برای
کنترل و بهرهبرداری
از منابع نفتی
ونزوئلا در جریان
است. گزارشها
از توافقهایی
حکایت دارند
که دسترسی و
نفوذ شرکتهای
آمریکایی را
بر بخش بزرگی
از ثروت نفتی
این کشور
گسترش میدهد.
بدین
ترتیب، آنچه
ترامپ در
سخنان خود بیان
میکند، تنها یک
ادعای لفظی نیست؛
بلکه باید آن
را در پیوند
با سیاستها و
اقداماتی
بررسی کرد که
آینده اقتصادی
و استقلال
ونزوئلا را
تحت تأثیر
قرار میدهند.
اما
این ماجرا چه
پیامی برای
مردم ایران
دارد؟
ایران
نیز کشوری با
منابع عظیم
نفت و گاز و
موقعیتی
راهبردی است.
در شرایطی که
حکومت اسلامی
با سیاستهای
ماجراجویانه،
سرکوب و بیاعتنایی
به خواست
مردم، کشور را
در معرض بحرانهای
عمیق قرار
داده است، نباید
از خطر دیگری
غافل شد: تبدیل
شدن ثروت و
سرنوشت ایران
به موضوع
معامله و
رقابت قدرتهای
خارجی.
مخالفت
با حکومت
اسلامی، به
معنای سپردن
سرنوشت ایران
به آمریکا یا
اسرائیل نیست.
مردم ایران
برای آزادی،
دموکراسی و تعیین
سرنوشت خود
مبارزه میکنند؛
نه برای آنکه
حاکمیت یک
قدرت خارجی جایگزین
استبداد داخلی
شود.
اما
خطر تنها به سیاستهای
دولت آمریکا و
اسرائیل
محدود نمیشود.
بخشی از نیروهای
سیاسی، بهویژه
جریان غالب
سلطنتطلب، و
متأسفانه بخشی
از مردمی که زیر
فشار استبداد
و در آرزوی
رهایی از
حکومت اسلامی،
دچار توهم
نجاتبخشی
قدرتهای
خارجی شدهاند،
مهاجم را نجاتدهنده
تصور میکنند.
رضا پهلوی نیز
از جنگ بهعنوان
«فرصت طلایی» و
دخالت نظامی
با عنوان
«مداخله
بشردوستانه» یاد
کرده است. این
نگاه، تجاوز
نظامی را در
پوشش آزادیخواهی
توجیه میکند
و میان خواست
برحق مردم برای
رهایی از
استبداد و
اهداف قدرتهایی
که به دنبال
منافع و سلطه
خود هستند،
مرز روشنی باقی
نمیگذارد.
هیچ
قدرت خارجی حق
ندارد به نام
آزادی مردم ایران،
درباره آینده
کشور ما تصمیم
بگیرد یا
منابع و ثروت
آن را ملک خود
بداند.
تجربه
ونزوئلا نشان
میدهد که
چگونه مداخله
نظامی و تسلط
بر منابع
اقتصادی یک
کشور میتواند
در کنار بحرانهای
داخلی،
استقلال و حق
حاکمیت مردم
را با مخاطرات
جدی روبهرو
کند.
نباید
اجازه داد
مخالفت بحق
مردم با حکومت
اسلامی، به
دستاویزی برای
مداخله نظامی،
تجزیه کشور یا
تصاحب منابع ایران
تبدیل شود.
آزادی
ایران نه با
بمباران و
تجاوز نظامی
به دست میآید
و نه با جایگزین
کردن یک قدرت
سلطهگر خارجی
به جای
استبداد داخلی
سرنوشت
ایران باید به
دست مردم ایران
تعیین شود؛ و
نفت، گاز و دیگر
ثروتهای
کشور نیز باید
در خدمت زندگی
بهتر، رفاه،
آزادی و آینده
نسلهای آن
قرار گیرد، نه
در اختیار
حاکمان مستبد
داخلی یا قدرت
وقتی
رئیسجمهور
آمریکا از
کشوری مستقل
بهعنوان
«دارایی تازه»
خود نام میبرد
و با صراحت میگوید
«این یک تصاحب
بود»، دیگر
نباید درباره
معنای چنین
سخنانی تردید
کرد.
جهانیان،
خوب بشنوید
ترامپ چه میگوید
و ببینید چه میکند!
منطق
چنین سیاستی
را میتوان در
یک جمله خلاصه
کرد:
تمام
جهان مال
ماست!
🌹🌎🌹