تراژدی۹ اعدام در یک پرونده

سه سر به دار شهید به نام امیرحسین

« دار، ما را نمی‌شکند؛ تنها ریشه‌هایمان را به ژرفای خاک می‌فرستد»

 وریشه مرادی (زندانی سیاسی محکوم به اعدام)

به امر رهبر غایب نظام ولائی «خدای دهه شصت» احضار شده و هیولای آدمخواری به نام محسنی اژه ای بعنوان قاضی القضات نظام خونریز، امربر دستورات شده است و از یمین و یسار احکام اعدام  صادر و اجرا می کند. تا جائی که حتی به نوجوانان زندانی نیز رحم نمی کند و با شقاوت و قساوت تمام به چوبه های دار می سپارد. در رابطه با اعتراضات دی‌ماه خونین ۱۴۰۴ به قصد انتقام گیری عریان حکومتی و ارعاب جامعه ملتهب، در پرونده موسوم به «کردآباد اصفهان» ۱۸ حکم اعدام، در پرونده موسوم به «شاندیز» ۶ حکم اعدام و در پرونده دیگری در مشهد ۵ حکم اعدام صادر شده است. در خونین ترین پرونده سازی امنیتی موسوم به «میدان علیخانی اصفهان»، برای ۱۲ نفر از متهمان احکام اعدام  صادر شد که تا امروز حکم۹ نفر از آنان به اجرا در آمده است. این احکام شنیع به قرار زیر است:

۱- علیرضا سپاهی، متولد ۱۳۸۰، محکوم به چهار بار اعدام (۱۳ مهرماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۲- ابوالفضل سپاهی، متولد ۱۳۸۲، محکوم به سه بار اعدام (۶ مردادماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۳- علیرضا رئیسی، متولد ۱۳۸۳، محکوم به دو بار اعدام  (۱۳ مهرماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۴- قائم حسینی، متولد ۱۳۸۴، محکوم به دو بار اعدام (۲۹ مردادماه ۱۴۰۵اعدام شد)
۵- گل‌محمد محمدی، متولد ۱۳۸۱، افغان، محکوم به دو بار اعدام  ( ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۶- عرفان اسفندیاری، متولد ۱۳۸۶، محکوم به اعدام ( ۲۸ تیرماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۷- امیرحسین صفری، متولد ۱۳۷۷، محکوم به اعدام  (۶ مردادماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۸- امیرحسین ملکی، متولد ۱۳۸۵، محکوم به اعدام (۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۹- امیرحسین ابراهیمی انالوجه، متولد ۱۳۸۵، محکوم به اعدام (۱۲ آبان‌ماه ۱۴۰۵ اعدام شد)
۱۰- شروین باقریان، متولد ۱۳۸۶، محکوم به اعدام  (در صف اعدام)
۱۱- علی دشتی، متولد ۱۳۸۵، محکوم به اعدام  (در صف اعدام)
۱۲- ابوالفضل ابراهیمی، متولد ۱۳۸۶، محکوم به اعدام (در صف اعدام)  

در این پرونده خونین، حکومت اسلامی مدعی است چهار نفر از نیروهای انتظامی و بسیج در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ کشته شده‌اند. اما نکته تکان‌دهنده اینجاست که اتهام قتل حتی به یکی از این افراد تفهیم نشده است و موضوع قتل مأموران اساساً در دادگاه مورد رسیدگی قرار نگرفته است. بر اساس گزارش‌های منتشر شده، شماری از متهمان این پرونده خونین با ضرب‌ و شتم، شوکر، اعدام مصنوعی، تهدید به تجاوز و تهدید اعضای خانواده وادار شده‌ بودند علیه خود و دیگر متهمان اعتراف کنند. گزارش‌های منتشرشده حاکی است مأموران هنگام بازداشت علیرضا سپاهی در روز ۲۰ دی‌ماه ۱۴۰۴ چهار گلوله به پاهای او شلیک کردند و او در حالی که مجروح بود به بازداشتگاه منتقل شد.

در این تراژدی خونین که تا کنون جان۹ جوان را ستانده اند سه تن از شهیدان سر به دار امیرحسین نام دارند؛ امیرحسین صفری، کارگر نانوائی، که از دست دارای معلولیت بود، امیرحسین ابراهیمی ۲۰ ساله و دانشجوی پزشکی و امیرحسین ملکی. علیرضا سپاهی همان تازه داماد ایران بود که تنها چند ساعت بعد از خواندن خطبه عقد از پشت دیوارهای زندان در سورئال ترین ازدواج با مهشاد کشانی، نوعروس سیاه بخت ایران، بیرحمانه به چوبه دار سپردند. مهشاد، دانشجوی ۲۲ ساله و از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه، هم‌اکنون در زندان زنان دولت‌آباد اصفهان دوران محکومیت پنج‌ساله خود را می‌گذراند. علیرضا و مهشاد پیش از بازداشت نامزد بودند و شامگاه یکشنبه ۱۲ مهر، در حالی که هر دو در دو زندان جداگانه محبوس بودند، خطبه عقدشان از طریق تماس تلفنی خوانده شد. سفله گان رذل حکومت ولائی فقط به این جنایت بسنده نکردند و در اقدامی ضدانسانی دیگر امیرسالار داودی، وکیل مهشاد، را هم که تلفنی خطبه عقد علیرضا و مهشاد را خوانده بود در تاریخ ۱۹ مهر هنگامی که از موکلش در دادگاه دفاع می‌کرد، غیرقانونی بازداشت کردند.

با سر به دار شدن گل‌محمد محمدی، شهروند افغان، در این تراژدی خونین این واقعیت تاریخی را هم همیشه به یاد داشته باشیم که در مبارزه علیه حکومت ولائی و برای دستیابی به آزادی، دمکراسی و عدالت اجتماعی خون سرخ جوانان و نوجوانان افغان نیز بر سنگفرش خیابان‌های ایران ریخته است. در جریان جنبش شکوهمند «زن، زندگی، آزادی» در ۱۴۰۱، ستاره تاجیک (دختر ۱۷ساله افغان در ۳۱ شهریور در اثر ضرب و شتم وحشیانه) و محمدرضا سروری، (نوجوان۱۴ ساله افغان در ۳۰ شهریور به ضرب گلوله) ماموران جنایتکار حکومت اسلامی شهید شدند. این‌ها شهدای ماندگار تاریخ مبارزات مردم ما هستند. این سخن علی هزاره، فعال اجتماعی افغان، را هرگز فراموش نکنیم که در فیسبوک اش نوشته بود: «بیاد محمد رضا سروری و ستاره تاجیک، دو نوجوانی که همراه بودند با معترضین و کشته شدند؛ چون خونشان رنگین‌تر نبود از خون تمام نوجوانانی که سرخ کرده سنگفرش های کوچه و خیابان‌های ایران را. به مهاجرین هموطنم در ایران می‌گویم، اگر ایران تغییر کند، برای شما هم تغییر می‌کند و دیگر اسیر حکومت خودکامه‌ایی که شما را چون گوشت سلاخی می‌بیند، نخواهید بود.»

 اکنون که «خدای دهه شصت» در ایران عزیز گرفتار جنگ تجاوزکارانه آمریکا و اسرائیل و استبداد سیاه ولائی جولان می دهد، باید علیه اعدام به عنوان قتل عمد حکومتی در پوشش قانون، نوشت و گفت. باید دست‌ها را به سوی هم دراز کرد تا با اتحاد وهمبستگی، ماشین کشتار حکومت خونریز را متوقف کرد. باید صدای کارزار شکوهمند «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» را بیش از پیش پژواک داد؛ و این شعار کارزار: «قدرت ما در همبستگی جمعی ماست» را در عمل تحقق بخشید. و مانند بازنشستگان نستوه در رشت که در کف خیابان شعار می دهند: « قسم به خون یاران / تا لغو حکم اعدام / ایستاده‌ایم تا پایان » برای پایان دادن به اعدام ها ایستادگی کرد و نه به اعدام را به مطالبه‌ای اجتماعی تبدیل کرد.

ح. روشن

دوشنبه ۹ نوامبر ۲۰۲۶   /   ۱۸ آبان ۱۴۰۵