خشم مقدس سوگواران

 و ضرورت پیوند دادخواهان

 چشمه ها

از تابوت می جوشند

و سوگواران ژولیده آبروی جهانند.

شاملو

در این روزهای سوگ و داغ و اندوه عمیق، از زیر آوار انبوه خاکستر و خون عزیزان خفته در خاک سرد، خشمی فروخورده بر دل و جان بازماندگان خونین ترین کشتار تاریخ معاصر ایران چنگ می زند. آن هم در روزگاری که «ابلیس پیروز مست» حتی سوگ و عزاداری ماتمزدگان را هم جرم انگاری کرده است. آتش این خشم چنان ملتهب و فروزان است که جز با برقراری عدالت و محاکمه آمران و عاملان این جنایت فجیع، به خاموشی نخواهد گرائید. اما جانیان جبار که  مردم بی‌دفاع را به رگبار بستند و حمام خون به راه انداختند هنوز عربده مستانه می کشند و در بیم و هراس بقای وجود پلید خویش جز مرگ و کشتار گریز و گزیر دیگری ندارند. از این رو، این جانیان جنایتکار چون درندۀ وحشی زخمی به هیچ چیز رحم نمی‌کنند و هر روز بیشتر از پیش مرزهای جنون قساوت و شقاوت را در می نوردند. این گزمگان رذل و شقی به فرمان خلیفه سلاخی می کنند، مجروحان را تمام کش می‌کنند تا از کشته پشته بسازند. و اکنون در زندان ها و بازداشت گاه ها اسیران در بند را به صلابه می‌کشند که چرا جرأت حق خواهی در خیابان را داشته اند. جان این عزیزان در بند بیش از پیش در خطر است؛ خصوصا ً آن عزیزانی که هنگام ربوده شدن یا بازداشت شدن زخمی و مجروح هم بوده باشند. مبارزه برای آزادی و نجات این اسیران دربند دژخیمان که زیر شکنجه و خطر اعدام قرار دارند یکی از وظایف مهم و خطیر همه ماست. جنایتکاران ولائی موج اعدام ها را هم گسترده‌تر از پیش کرده‌اند تا هم در جامعه رعب آفرینی کنند و هم اینکه کمبود فضای زندان برای بیش از پنجاه هزار بازداشتی و ربوده شدگان قیام دی ماه را با حذف فیزیکی تعدادی دیگر جبران کنند. اما حکومتی که برای بقای خود چنین بیرحمانه به کشتار و سرکوب شهروندانش می پردازد، از پیش گور خودش را کنده است. این درس تاریخ است که «بر سرنیزه می‌توان تکیه کرد ولی روی آن نمی‌توان نشست». همه را نمی‌توان کشت یا زندانی کرد. گرچه بین این حاکمیت جبار و مردم ستمدیده دریای خون فاصله است اما بی تردید خون مردم بی‌گناه بارگاه خلیفه خونخوار را در خود غرق خواهد کرد.

هنگامی که هزاران خانواده داغدار این جنایت فجیع از خاک و خون و خاکستر دوباره قد راست کنند، بی تردید یک جنبش دادخواهی عظیم برای این بیداد بزرگ به راه خواهد افتاد. داغداران دادخواه فاجعه دی ماه در پیوند با دادخواهان خاوران، قتل های سیاسی زنجیره ای، مادران پارک لاله، شهدای خیزش دی ۹۶ و آبان ۹۸، هواپیمای اوکراینی، شهدای جنبش شکوهمند «زن، زندگی، آزادی» می توانند آن رودخانه خروشانی باشند که بنیاد خلافت خونریز ولائی را در هم بروبند. تنها و تنها مرهمی که بر زخم خون چکان بازماندگان این همه جان های شیرین بی جان شده که برای آزادی و عدالت و نیل به زندگی واقعی و کرامت انسانی در خون سرخ خویش غرق شدند، اجرای عدالت است. پشت هر اسم جاویدنام، یک زندگی، یک خانواده و یک رؤیای ناتمام است. این زخم عمیق در حافظه مردم ایران ماندگار است و آمران و عاملان این جنایت فجیع را از دادخواهی و پاسخ‌ گویی گریزی نیست. همدلی ها و همگامی ها در این سوگ عظیم ملی و پیوند دادخواهان برای سازماندهی جنبش دادخواهی یک ضرورت است.

پایان سخن را هم هماننند سرآغاز این مطلب کوتاه از شاعر بزرگ عشق و آزادی، احمد شاملو، عاریه می‌گیرم که گویا برای این روزهای ما سروده است:

فغان! که سرگذشتِ ما

سرودِ بی‌اعتقادِ سربازانِ تو بود

که از فتحِ قلعه‌ی روسبیان

                              بازمی‌آمدند.

باش تا نفرینِ دوزخ از تو چه سازد،

که مادرانِ سیاه‌پوش

ــ داغدارانِ زیباترین فرزندانِ آفتاب و باد ــ

هنوز از سجاده‌ها

                    سر برنگرفته‌اند!

یاشار جاوید

دوشنبه ۲۰ بهمن ۱۴۰۴ /  ۰۹ فوريه ۲۰۲۶