اعلامیه
هیئت اجرائی
سازمان
کارگران
انقلابی
ایران(راه
کارگر)
این
حادثه نیست؛
تکرار
جنایت حکومتی
است که برای
بقای خود، قربانیان
بیشتری میگیرد!
تشکلهای
مستقل و
سراسری
کارگری میتوانند
در برابر
تکرار این
جنایات
بایستند!
با همدردی با
خانوادههای
جانباختگان،
به
دیدار خانوادههای
داغدار برویم
و با آنان
همدلی کنیم!
شامگاه
شنبه، بیستوسوم
آبانماه ۱۴۰۵،
در محدوده
کیلومتر ۱۰
محور دشتعباس
به مورموری و
حوالی منطقه
سه گر، نزدیک
چاههای نفت NGL دهلران،
اتوبوس حامل
کارکنان شرکت
ایکو (OICO) در
مسیر بازگشت
به شهرستان
آبدانان
واژگون شد.
این اتوبوس ۳۰
نفر از
کارکنان شیفت
بهره برداری
شرکت را حمل
میکرد. در
این حادثه ۱۲
نفر جان خود
را از دست
دادند و ۱۸
نفر مصدوم
شدند که حال
سه نفر از
آنان وخیم گزارش
شده است.
علل
و دلایل این
سانحه تاکنون
به طور رسمی
اعلام نشده و
گزارشهای
اولیه کارشناسان
حاضر در صحنه
نیز ضد ونقیض
است. با این حال،
بر اساس برخی
بررسیها و
ارزیابیهای
مقدماتی،
اتوبوس فاقد
گواهی معتبر
معاینه فنی
بوده و لاستیکهای
آن کاملاً
صاف، مستهلک و
فاقد آج
استاندارد
بودهاند؛ به
گونهای که
خودرو بسیاری
از ابتداییترین
الزامات فنی و
ایمنی برای
تردد را
نداشته است.
این در حالی است
که فاصله محل
سکونت این
کارکنان تا
محل کارشان
حدود ۱۵۰
کیلومتر است.
این
رویداد
دردناک و
جانکاه نه
اتفاقی تازه است
و نه حادثهای
استثنایی. در
کشور ما،
سوانح مرگبار
ناشی از
ناایمنی
وسایل نقلیه
حامل کارگران
به پدیدهای
مکرر تبدیل
شدهاند؛
پدیدهای که
هر بار جان
تعدادی از
کارگران را میگیرد
و خانوادههای
بیشتری را
داغدار میکند.
تنها
در هفتههای
اخیر، موارد
متعددی از این
حوادث گزارش شده
است:
- هفدهم
آبانماه:
دختران
بسکتبالیست ۱۸
تا ۲۰
ساله که پس از
مسابقه با
تیم «پالایش
نفت آبادان»
با اتوبوس
عازم تهران
بودند، دچار
سانحه
واژگونی
شدند و ۱۸
نفر از اعضای
تیم مصدوم
شدند. علت
اصلی این حادثه
تاکنون روشن
نشده است.
- نهم
آبانماه:
مینیبوس
حامل
کارگران
شهرک صنعتی
مورچه خورت
در بزرگراه
معلم، پس از
پل گز در مسیر
شاهینشهر
استان
اصفهان،
واژگون شد و
هفت کارگر
مصدوم شدند.
- بیستوپنجم
مهرماه: مینیبوس
حامل
کارگران
کارخانه قند
مهاباد با یک
خودروی وانتبار
در مسیر
مهاباد به
میاندوآب
برخورد کرد. در
این حادثه یک
کارگر جان
باخت و ۱۲
نفر از
کارگران و
سرنشینان
خودروی
مقابل مصدوم
شدند.
- بیستم
مهرماه: مینیبوس
حامل
کارگران
فصلی میوه چین
در محور
پیرانشهر به
میرآباد با
خودروی دیگری
برخورد کرد و
پنج کارگر
مصدوم شدند.
- دوازدهم
مهرماه: خودروی
حامل
کارگران
فصلی در مسیر
سردشت به کامیاران
واژگون شد و
زهرا مصطفیزاده،
کارگر زن بخش
کشاورزی،
جان خود را از
دست داد.
- دهم
مهرماه: مینیبوس
حامل
کارگران
فصلی
روستایی در
محور نقده ـ
پیرانشهر
واژگون شد. در
این حادثه یک
کارگر جان
باخت و ۲۷
کارگر مصدوم
شدند.
- هشتم
مهرماه: یک
دستگاه وانت
نیسان حامل
کارگران
فصلی کشاورزی
در مسیر جاده
کلاتهخیج
به شاهرود در
استان سمنان
واژگون شد. در
این حادثه یک
کارگر زن جان
باخت و ۱۷
کارگر مصدوم
شدند که
وضعیت جسمی
پنج نفر از آنان
وخیم گزارش
شد.
- بیستویکم
شهریورماه:
اتوبوس
حامل
کارگران
معدن زغالسنگ
همکار در
راور استان
کرمان، در
کیلومتر ۳۵
محور
کوهبنان ـ
راور،
واژگون شد. در
این حادثه یک
کارگر جان
باخت و ۱۵
کارگر به
همراه
راننده
اتوبوس
مصدوم شدند.
اینها
تنها نمونههایی
از حوادثی
هستند که خبر
آنها منتشر
شده است.
روزانه، شمار
زیادی از
کارگران در
محیطهای کار
و در مسیر رفت وآمد
به محل کار
جان خود را از
دست میدهند؛
حوادثی که حتی
بسیاری از آنها
در گزارشهای
رسمی نیز
بازتاب نمی یابند.
این
حجم از حوادث
مرگبار را نمیتوان
به خطای
انسانی، نقص
فنی یا
بدشانسی تقلیل
داد. مسئله،
فقدان یک نظام
مؤثر و الزامآور
برای حفاظت از
جان کارگران
است.
در
دو دهه گذشته،
نظام ایمنی،
بهداشت و
حفاظت فنی و
شغلی (HSE) و
الزام به
رعایت
استانداردهای
ایمنی، عملاً
به شدت تضعیف
و بیاثر شده
است. قوانین و
مقررات موجود
عمدتاً در حد
تعهدات روی
کاغذ باقی
ماندهاند و
اراده مؤثری
برای حفاظت و
صیانت از جان کارگران
وجود ندارد.
گزارشهای
رسمی نیز حاکی
از آن است که
حدود ۸۰
درصد حوادث
کار به فقدان
شرایط ایمنی
در محیط کار
مربوط میشود.
تکرار
این سوانح تا
آنجا پیش رفته
است که به تدریج
امری عادی و
طبیعی جلوه
داده میشوند.
وقوع پیدرپی
این حوادث نه
حاکمیت را به
واکنشی جدی وادار
می کند و نه
مدیران،
وزیران و
مسئولان
مربوطه را به
پاسخ گویی
مؤثر میکشاند.
مدتهاست که
مرگ و مصدومیت
کارگران در
اثر فقدان ابتداییترین
شرایط ایمنی،
در ساختار
حاکم به امری
عادیشده
تبدیل شده است.
یکی
از ریشههای
اصلی این
وضعیت، گسست
میان سه حلقه
اساسی تدوین،
اجرا و نظارت
بر
استانداردهای
ایمنی و حفاظت
کار است. میان
این سه حوزه
نه رابطهای
منسجم و مؤثر
وجود دارد و
نه ساختار و
سازوکار
روشنی برای
شناسایی
خطرات،
پیشگیری از حوادث
و پاسخ گو
کردن مسئولان پیش
بینی شده
است. در چنین
شرایطی،
کارفرمایان
در زمینه
رعایت
استانداردهای
ایمنی و
بهداشت کار،
نه با نظارت
مؤثر و مستمر
مواجه اند و
نه با ضمانت
اجرایی جدی و
بازدارنده. مهمتر
از همه، هیچ
سیاست،
برنامه و
اقدام عملی و مؤثری
برای تغییر
این وضعیت و
حفاظت از جان
کارگران در
دستور کار
قرار ندارد.
ضعف
شدید نظارت برایمنی
کار، کمبود
بازرسان کار،
سیاستهای
کاهش هزینههای
تولید، فقدان
آموزشهای
ضروری و گسترش
ناامنی شغلی،
مجموعه عواملی
هستند که
خطرات محیط
کار را بهشدت
افزایش دادهاند.
کارفرمایان
از هزینه کرد
برای ایمن سازی
محیط کار و
تأمین
تجهیزات
حفاظتی لازم سرباز
میزنند. در
نگاه آنان،
کارگران
دارای
قراردادهای
موقت، حجمی و
شرکتی، عملاً
از ابتداییترین
الزامات
ایمنی و
آموزشی نیز
محروم میمانند.
برای این دسته
از کارگران نه
تجهیزات ایمنی
کافی فراهم میشود
و نه آموزشهای
ضروری جدی
گرفته میشود.
حتی دسترسی به
آموزشهای
فنی و حرفهای
نیز دشوارتر
شده و
کارآموزان
ناچارند شهریههای
سنگینی
بپردازند.
از
سوی دیگر،
بنگاهها و
کارفرمایان
بیش از هر چیز
بر کاهش هزینه
تمامشده
تولید و
افزایش سود
تمرکز دارند.
در چنین شرایطی،
کاهش هزینهها
به معیار اصلی
انتخاب
پیمانکاران
تبدیل میشود
و رعایت
استانداردهای
ایمنی و حفاظت
از نیروی کار،
جایگاه تعیینکنندهای
در این انتخاب
ندارد. طبیعی
است که وقتی
رقابت
پیمانکاران
بر اساس ارزانتر
تمام کردن
هزینهها شکل
میگیرد،
هزینههای
مربوط به
ایمنی و حفاظت
از جان
کارگران نیز
به یکی از
نخستین مواردی
تبدیل میشود
که از آن صرف
نظر میشود.
در
شرایط کنونی،
تحریمها،
وضعیت جنگی و
بحرانهای
همه جانبهای
که حاکمیت با
آن روبه روست،
فشار و تعرض
به طبقه کارگر
را در عرصههای
مختلف تشدید
کرده است. عدم
رعایت
استانداردهای
ایمنی و حفاظت
کار نیز یکی
از جلوههای
همین تعرض
است. در
نتیجه، جان
کارگران بیش
از پیش در
معرض خطر قرار
گرفته و هزینه
بحرانها و
سیاستهای
ضدکارگری
حاکمیت، بار
دیگر بر دوش
آنان تحمیل میشود.
بنابراین،
دلایل این
رویداد تلخ و
دردناک را نمیتوان
صرفاً به وضعیت
فنی اتوبوس،
عملکرد
راننده یا
شرایط جاده
تقلیل داد.
حتی اگر نقص
فنی خودرو علت
مستقیم
واژگونی بوده
باشد، پرسش
اساسی همچنان
پا برجاست:
چرا اتوبوسی
که فاقد
ابتداییترین
شرایط ایمنی
بوده، اجازه
تردد داشته است؟
چه نهادی
مسئول نظارت
بر وضعیت آن
بوده و چرا از
تردد چنین
وسیله نقلیهای
جلوگیری نشده
است؟ چرا
کارگران باید
برای رسیدن به
محل کار و
بازگشت به
خانه، جان خود
را به خطر
بیندازند؟
مجموعه
این عوامل و
مسئولیت
نهادهایی که
در تدوین،
اجرا و نظارت
بر مقررات
ایمنی کوتاهی
کردهاند،
کیفرخواستی
علیه حاکمیت و
ساختارهای
مسئول آن است.
این فاجعه نه
یک حادثه منفرد،
بلکه نتیجه
مستقیم
ساختاری است
که در آن سود و
کاهش هزینهها
بر جان انسانها
اولویت دارد و
حفاظت از
نیروی کار به
حاشیه رانده
شده است.
ما،
سازمان
کارگران
انقلابی
ایران (راه
کارگر)، صمیمانه
با خانوادههای
داغدار و همکاران
این عزیزان
ابراز همدردی
میکنیم و به
آنان تسلیت میگوییم.
اما
همدردی و
تسلیت به تنهایی
کافی نیست.
تکرار این
فجایع، بیش از
هر زمان دیگری
ضرورت سازمانیابی
و تشکلیابی
مستقل و
سراسری
کارگران را
برجسته میسازد.
تشکلهای
مستقل کارگری
برخاسته از
پائین میتوانند
با نظارت و
مطالبه گری
جمعی، افشای
موارد نا ایمنی،
واداشتن
کارفرمایان و
نهادهای مسئول
به پاسخگویی
و پیگیری
حقوقی و صنفی
حوادث، در
ایجاد سازوکارهای
مؤثر برای
پیشگیری از
این فجایع نقشی
تعیینکننده
ایفا کنند.
تشکل
یابی مستقل و
سراسری
کارگران بخش
های گوناگون،
نه صرفاً
ابزاری برای
پیگیری
مطالبات مزدی
و شغلی، بلکه
ضرورتی حیاتی
برای دفاع از
حق زندگی و
حفاظت از جان
کارگران است.
بدون قدرت سازمانیافته،
مستقل و
سراسری
کارگران، هیچ
تضمین واقعی و
پایداری برای
رعایت
استانداردهای
ایمنی و حفاظت
از نیروی کار
وجود نخواهد
داشت.
تشکلهای
کارگری باید
در برابر این
وضعیت سکوت
نکنند. بیایید
به دیدار
خانوادههای
داغدار
برویم، با
آنان همدلی
کنیم و در کنارشان
بایستیم. دفاع
از جان
کارگران،
دفاع از حق
زندگی است!
سرنگون
باد رژیم
جمهوری
اسلامی
زنده
باد آزادی،
دموكراسی و
سوسیالیسم
هیئت
اجرائی
سازمان
کارگران
انقلابی
ایران (راه
کارگر)
سه
شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵ برابر با ۱۷
نوامبر ۲۰۲۶