۸ مارس و دی ماه خونین

این بیانیه را برای هشت مارس آماده کرده بودیم، اما به یک‌باره درهای دنیا به رویمان بسته شد و نتوانستیم آن را منتشر کنیم.

صدای ما را از ایران می شنوید، از عمق فاجعه، کشتار و سوگ، ازروزهایی که اشک‌های بی پایان از پس پرده‌ها‌ی گازاشک‌آور یارای سرریزشدن نداشت، شب‌هایی که از نگرانی آن‌هایی که هرگز بازنگشته بودند پلک برهم نگذاشتیم، خونین از زخم‌های قمه، ساچمه و تیربار، و ضجه‌‌کنان هنگامی که گلوله‌ها را از بدن عزیزانمان بیرون می‌کشیدیم، همان زخمیان میدان جنگ‌ِجانیان رژیم اسلامی علیه مردم بی‌سلاح. جنگی بی‌رحمانه که نفس‌هایمان را بند آورد، هر لحظه‌ی حکومت نظامی کابوس مان بود، در خاموشی مطلق، بدون هیچ‌گونه ارتباط، اینترنت، تلفن، ماهواره. در آن روزها چنان زیستیم که مرگ پیش روی مان شرمنده بود و چنان کشته شدیم که داغی خونین بر تارک زندگی نهادیم. و تا به‌ خود آمدیم اخبار دهشتناک پیرامون‌مان: هرروز و هر لحظه ماتم جدیدی اضافه می‌شد، خبردستگیری‌ها واعدام‌ها وهمچنین سایه‌ی مهیب جنگ. نمی‌خواهیم کلیشه‌وار از جنایت دی ماه بگوییم و آن‌را محکوم کنیم، فاجعه آن‌چنان هولناک بودکه با هیچ کلامی حق مطلب ادا نخواهد شد. آنچه در دی ماه گذشت کشتاری از پیش طراحی شده، قتل‌ عمد حکومتیِ تمام عیار بود، فرمان آمده بود: «بکشید». رد پای خونین این کابوس، آنچه که دیدیم، زیستیم، تحمل کردیم و بر ما  گذشت، هنوز بر تن و جان و هستی ما باقی ست.ما خشمگین و سوگواریم، اما این خشم راهگشای مبارزه‌‌امان است، تا پایان.

آنچه در دی ماه گذشت، حضور مردم از تمامی لایه‌های اقتصادی، اجتماعی در خیابان‌ها بود، کسانی که پرچم اعتراضات را برافراشته و به سرعت بسوی تشکیل امواج بلند انقلابی، با هدف سرنگونی پیش می‌رفتند. فریاد مطالبات متنوع طبقاتی، جنسیتی، قومیتی از گوشه‌گوشه‌ی ایران بود. لایه‌های میانی بازار که با سقوط ارزش ریال و فشارشدید اقتصادی با بحران جدی روبرو شده بودند، در کنار سایر اقشار تحت ستم با شعارهایی رادیکال در میدان اعتراضات ظاهر شدند. شعارهایی همچون «مرگ بردیکتاتور» و «آزادی، آزادی» محوراصلی همه‌ی تظاهرات خیابانی بود تا اینکه «پهلوی‌چی‌ها» به کمک رسانه‌های دروغ‌پرداز، شعارهایی در دفاع از برگشت دیکتاتوری شاهانه به میان تجمعات بردند. این رسانه‌ها که در ابتدا مجری تزریق هژمونی جریانات راست بر این اعتراضات گسترده شدند، با گذشت زمان و حضور مجدد مردم درمراسم‌های یادبود کشته‌شدگان، حباب ادعاهای کذب شان ترکید. واکنش حکومت جنایت‌کارهم در قبال این اعتراضات، طبق معمول پاسخی جزسرکوب شدید نبود. هرچند ما هنوز زخمی و داغداریم اما زیربار آنچه که می‌خواهند بر ما تحمیل کنند نخواهیم رفت. نقش آمریکا، اسرائیل و پهلوی‌چی‌ها در توجیه و اجرایی‌شدن این کشتار سیستماتیک پنهان نیست اما نوک تیز حمله ما بسوی عامل سرکوب است و متهم اصلی را نظام اسلامی می‌دانیم.

برگزاری مراسم نمادین چهلم کشته‌شدگان نه تنها نمایشی از ابراز خشم و تنفر روزافزون مردم از تمامی لایه‌های حکومتی و فاصله‌گیری عمیق آنان از مناسک و آیین‌های مذهبی بود که صدها سال برمردم تحمیل شده است، بلکه بیانگر خواست ایجابی آنان یعنی زیرورو شدن شرایط موجود و نظام کنونی بود. در حقیقت حضور شجاعانه‌ی مردم در دی ماه، بی شک همانا مرحله دوم و تداوم جنبش تاثیرگذارو باشکوه «زن، زندگی، آزادی» و مراسم چهلم مرحله‌ی سوم این جنبش بود، که در آن حتی یک شعار در تایید پهلوی داده نشد و شعارهای انحرافی و جنسیت‌زده را نیز نمی‌توان در آن دید. شعارهایی همچون: «هریک نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه» بیانگر این باور است که جان‌های نازنینی که بی‌رحمانه سلاخی شدند «اعداد و ارقام» نیستند، «جان فدا» نیستند، «هزینه‌ی انقلاب» نیستند، بلکه انسان‌های معترضی‌اند که به قتل رسیدند، جنایتی که آمران و عاملان آن باید در دادگاه‌های علنی و شفاف مردمی پاسخگو باشند که شاید فقط در آن صورت درد و رنج غیرقابل وصف مردم کمی التیام یابد.همدلی و همراهی مردم با خانواده‌های کشته‌شدگان، جنبش دادخواهی را به فرازی پر قدرت‌تر از قبل رسانده است. صحنه‌هایی که بر مزار کشته‌شدگان شکل گرفت بخوبی نشان داد که مردم هرگز اجازه تصرف و یا ایجاد سکون و وقفه در انقلاب بزرگشان را نخواهند داد. هرسخنرانی بر مزار کشته شدگان، مانیفستی شکوهمند برای پایان دادن به هر نوع دیکتاتوری بود. همزمان و به همراه آیین‌های رزم‌جویانه‌ی چهلم کشته‌شدگان دی ماه، اعتراضات دانشجویی نیز با حضوری قدرتمند و شجاعانه بار دیگر از سرگرفته و بسرعت فراگیر شد. پرچم مبارزات دی ماه بار دیگر در دست دانشجویان به اهتزاز درآمد و جانی تازه گرفت.

ما زنان ایران: کسانی که پیکرهای بی‌جان کشته‌شدگان مان  را از ترس ربوده شدن درخانه پنهان کردیم، ما که فرزندان مان را در باغچه‌های خانه‌امان به خاک سپردیم، ما  که بر بدن تکه‌تکه شده و چشم های نابینا شده عزیزانمان گریستیم، ما که هفته‌هاست همچنان ازعزیزانمان بی‌خبریم و نمی‌دانیم آیا در زندان‌ها شکنجه می‌شوند، اعدام شده‌اند و پیکرهای‌شان غریبانه به خاک سپرده شده است، یا بدن‌های بی‌جان شان دربیابان‌ها رها شده است، به‌عنوان بخشی ازمردم، به نام مردم وبه یاد هزاران هزاردر خون غلتیده‌ی دی ماه سیاه، هیچ‌گاه، قساوت بی‌رحمانه‌ی مزدوران حکومتی در قتل‌عام مردم را از یاد نخواهیم برد و در این شرایط نامشخص و خطرناک کنونی که هزاران دستگیرشده وقایع اخیر به آن دچارند از دغدغه‌های اصلی مان رهایی بی‌قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و لغو اعدام است. تمامی زندانیان و بخصوص بازداشت‌شدگان اخیر در معرض خشم و انتقام‌ رژیم و دریافت احکام سنگین و اعدام هستند، شکنجه برای گرفتن اقرارهای اجباری، حتی از کودکان، از شرم‌آورترین اقدامات این حکومت فاشیستی در تمام سال‌های عمرش بوده است و هر چه توان مردم برای به ثمر رساندن انقلاب شان بیشتر می‌شود، در این‌گونه اقدامات خشن‌تر و وحشی‌تر می‌شود. بی‌شک مطالبه‌ی آزادی زندانیان سیاسی و لغو اعدام به هر بهانه‌ای فوری‌ترین مطالبه در بین انبوه مطالبات طبقاتی، جنسیتی، نژادی، قومیتی، محیط‌زیستی و ... مردم است. مطالباتی که در نهایت باید به دست خود مردم ایران متحقق شود و دخیل بستن به نیروها و تشکل‌هایی که به  نیروهای فاشیستی‌ای همچون دولت‌های امریکا و اسرائیل دخیل بسته‌اند و آرزوی «رهایی» یک شبه را دارند، در بهترین حالت تکرار تاریخ است و همچون سال ۵۷ حاصل مبارزات ۴۷ساله‌ی مردم نصیب کسانی خواهد شد که بار دیگر «حمام خون» راه بیاندازند، جان و مال مردم را به یغما ببرند و خفان و سرکوب را بر جامعه حاکم کنند. بنابراین ایجاد جبهه‌ای واحد بر اساس مطالبات گسترده مردم تنها راه اعمال اراده‌ی مردم برای تغییرشرایط کنونی و حفظ دستاوردهای مبارزات آنان است. راه رهایی ما از چنگال ستمگران حاکم به دست خود ما رقم خواهد خورد. ما به حمایت نیاز داریم نه دخالت. تنها مردم ایران حق تصمیم‌گیری درمورد سرنوشت خود را دارند.

جمعی از زنان فعال داخل کشور

جمعی از زنان تهران و کرج

اسفند ماه ۱۴۰۴