سايت سازمان کارگران انقلابی ايران (راه کارگر)

يكشنبه ۱۸ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۰۹ اگوست ۲۰۲۶

کاست حکومتی
و سهم روحانیت در ساختار قدرت

باید روزی فرا برسد که مردم ایران نه برای انتخاب میان صاحبان مختلف قدرت، بلکه برای بازپس‌گیری خودِ قدرت به میدان بیایند؛ تا سند قدرت، سرانجام، از دست هر طبقه، نهاد و فردی که خود را صاحب حق ویژهٔ حکومت می‌داند، خارج شود و به صاحبان واقعی آن ــ مردم ــ بازگردد. آن روز، مسئله فقط پایان یک حکومت نخواهد بود؛ پایان مالکیت انحصاری قدرت بر آزادی انسان در ایران خواهد بود. رهایی مردم و پیشروی برای برپایی حکومتی خواهد بود که آزادی، دموکراسی و عدالت اجتماعی را در گسترده‌ترین شکل، با ارادهٔ آزاد مردم سازمان دهد و راه بازگشت استبداد، چه در شکل سلطنت مطلقهٔ شاه و چه در شکل ولایت مطلقهٔ فقیه، را ببندد.

جمعه ۱۶ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۰۷ اگوست ۲۰۲۶

اسلحه‌های مدرن، جان‌های ظریف

«انبارهای اسلحه دوباره پر خواهند شد؛ اما قبرستان کودکان، هرگز خالی نخواهد شد.»

نوید مومن زاده

جهان بیش از آنکه به کارخانه‌های تازهٔ اسلحه نیاز داشته باشد، به شجاعت دفاع از صلح، عدالت و کرامت انسان نیاز دارد. هیچ موشکی، هرقدر دقیق و پیشرفته باشد، نمی‌تواند آینده‌ای را که از کودکی گرفته شده است، بازگرداند؛ همان‌گونه که هیچ کارخانهٔ اسلحه‌سازی نیز قادر نیست جای خالی انسان‌هایی را که در جنگ کشته شده‌اند، پر کند. سلاح‌ها قابل جایگزین‌اند؛ انسان‌ها نه ؛ انبارهای اسلحه دوباره پر خواهند شد؛ اما قبرستان کودکان، هرگز خالی نخواهد

دوشنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۰۳ اگوست ۲۰۲۶

ابتذال سیاست؛
وقتی بازی قدرت، جان انسان را نشانه می‌رود

نوید مؤمن زاده

ترامپ و رضا پهلوی، با همه تفاوت‌هایشان، در یک نقطه به هم می‌رسند؛ آنجا که سیاست از مسئولیت اخلاقی تهی می‌شود و به نمایش، هیجان، سوداگری و خودشیفتگی تبدیل می‌گردد. یکی با قدرت نظامی، مرگ و ویرانی را رقم می‌زند و دیگری، با تکیه بر توهم، تبلیغات و امید بستن به قدرت‌های خارجی، مردم را به میدان‌هایی فرامی‌خواند که بهای آن را خود نمی‌پردازد. امروز مردم ایران میان سه سنگ گرفتار شده‌اند؛ سنگ سرکوب حکومت فاشیستی اسلامی، سنگ تجاوز قدرت‌های خارجی و سنگ توهم کسانی که سیاست را به تجارت امید و بازی قدرت فروکاسته‌اند.

دوشنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۰۳ اگوست ۲۰۲۶

آخرین نفس سیاره،
بحران اقلیمی
و بزرگترین قتل‌عام خاموش تاریخ

احمد پوری

بحران اقلیمی در نهایت بحران رابطهٔ انسان با طبیعت است. مارکس طبیعت را «بدن غیرارگانیک انسان» می‌نامد؛ نابودی بخشی از طبیعت، نابودی خود انسان است. بیگانگی از خود، همنوعان و طبیعت سرانجام بنیان زندگی را ویران می‌کند. مسئله آن نیست که هشدارها وجود دارند یا نه؛ مسئله این است که آیا هنوز توان شنیدن زبان طبیعت را داریم.

دوشنبه ۱۲ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۰۳ اگوست ۲۰۲۶

نگاهی به تداوم جنگ

فرامرز دادور

اما بهرحال اعتراضات و اعتصابات حق طلبانه از سوی بخشهای گسترده مردمی، بویژه در میان جنبش کارگری همچنان ادامه دارد. برای فعالان و جریانهای چپ و مترقی حیاتی است که از مبارزات توده های مردم و بالاخص کارگران و زحمتکشان در جهت مقابله با تعرضات و تجاوزات امپریالیستی و برکناری نظام حاضر در راستای ایجاد مناسبات انسانی تر، غیر ستمگرانه و غیر استثماری دفاع گردد.

جمعه ۹ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۳۱ جولای ۲۰۲۶

ادامه جنگ؛
ادامه حکومت فاشیستی اسلامی، ویرانی ایران و فلاکت مردم

ادامه جنگ؛
امید سلطنت‌طلبان به بازگشت استبداد سلطنتی

جنگ، هرگز بستر زایش آزادی نبوده است. آزادی و دموکراسی نه زیر باران بمب‌ها به کشوری وارد می‌شوند و نه در سایه حضور و دخالت نیروهای نظامی خارجی شکل می‌گیرند. تجربه تاریخی نشان داده است که جنگ، پیش از آنکه حکومت‌ها را نابود کند، جامعه را ویران می‌کند؛ اقتصاد را از هم می‌پاشد، نهادهای مدنی را فرسوده می‌سازد، امید را می‌کشد و مردمی خسته، پراکنده و نگران از فردای خود بر جای می‌گذارد. در چنین شرایطی، آنچه بیش از همه آسیب می‌بیند، توان جامعه برای اندیشیدن، سازمان‌یابی و انتخاب آگاهانه است. جامعه‌ای که زیر آوار جنگ، ناامنی، ویرانی و فقر قرار گرفته باشد، کمتر فرصت می‌یابد درباره آینده خود آزادانه تصمیم بگیرد و بیشتر در جست‌وجوی هر نیرویی خواهد بود که وعده «نجات فوری» بدهد.

جمعه ۹ مرداد ۱۴۰۵ برابر با ۳۱ جولای ۲۰۲۶

رویترز و پایان یک توهم سیاسی

پایان یک رؤیا؛ وقتی سلطنت‌طلبان سرنوشت خود را به جنگ پیوند می‌زنند

شاید مهم‌ترین پرسش امروز این باشد که چرا سرنوشت این پروژه سیاسی، بیش از آنکه به سازمان‌یابی مردم در داخل ایران گره خورده باشد، به شرایطی چون تشدید فشار خارجی، جنگ و فروپاشی نظم موجود وابسته به نظر می‌رسد. جنگ، پیش از آنکه حکومتی را سرنگون کند، جامعه را ویران می‌کند؛ اقتصاد را از هم می‌پاشد، نهادهای مدنی را نابود می‌سازد و مردمی خسته و درمانده بر جای می‌گذارد. در چنین فضایی، بیش از آنکه دموکراسی رشد کند، زمینه برای تمرکز قدرت و بازتولید اقتدارگرایی فراهم می‌شود.ایران یک بار بهای جایگزین کردن یک استبداد با استبدادی دیگر را پرداخته است. امروز، مسئولیت همه نیروهای سیاسی آن است که نشان دهند راه‌حلشان بر سازمان‌یابی مردم، آزادی احزاب، استقلال نهادها، گردش قدرت و حاکمیت قانون استوار است؛ نه بر انتظار برای جنگ، مداخله خارجی یا فروپاشی یک جامعه.